YVONNE PADMOS OP HET TONEEL BEN IK THUIS ON STAGE I AM HOME BOEK VOOR 2026 BOOK FOR 2026 DE STILTE WORDT VERBROKEN THE SILENCE IS BROKEN YVONNE PADMOS OP HET TONEEL BEN IK THUIS ON STAGE I AM HOME BOEK VOOR 2026 BOOK FOR 2026 DE STILTE WORDT VERBROKEN THE SILENCE IS BROKEN
YVONNE PADMOS [email protected] NU BOEKEN VOOR 2026 BOOK NOW FOR 2026 OP HET TONEEL BEN IK THUIS ON STAGE I AM HOME DE STILTE WORDT VERBROKEN YVONNE PADMOS [email protected] NU BOEKEN VOOR 2026 BOOK NOW FOR 2026 OP HET TONEEL BEN IK THUIS ON STAGE I AM HOME DE STILTE WORDT VERBROKEN

Yvonne Padmos

Songwriter • Soundtrack • Amsterdam

"Mijn liedjes zijn mijn leven; elke compositie is een hoofdstuk van mijn eigen verhaal. Ik ben allereerst een schrijver die de rauwe waarheid van Amsterdam vertaalt naar muziek. Mijn stem is de eerlijke vertolker van dit proces — ongepolijst, groeiend en altijd recht uit het hart."

Zing, Lach & Doe Mee

De Interactieve Hollandse Comedy Show

De Hollandse Gezelligheids-Orkaan: Hits en humor in een wervelwind!

Lees meer over de act...
Bereid je voor op een avond waarbij de polonaise de standaard looproute is. Tussen de uithalen door vuur ik grappen af die sneller gaan dan een bittergarnituur op de vrijdagmiddagborrel.

Kenmerken:
  • 🎤 Interactieve Chaos
  • 🇳🇱 Hollandse Hits (Hazes tot nu)
  • 😂 Vlijmscherpe Comedy
Locatie tip: 3x2 meter bewegingsruimte is ideaal!
BOEK DE ACT
function setLanguage(lang) { if (lang === 'nl') { document.getElementById('nl-content').style.display = 'block'; document.getElementById('en-content').style.display = 'none'; document.getElementById('nl-btn').className = 'active'; document.getElementById('en-btn').className = ''; } else { document.getElementById('nl-content').style.display = 'none'; document.getElementById('en-content').style.display = 'block'; document.getElementById('nl-btn').className = ''; document.getElementById('en-btn').className = 'active'; } }
Boeken & Lyrics / Books & Lyrics

Mijn liedjes en woorden zijn als een open boek. Letterlijk.

Koffietafelboek

Een prachtig visueel boek, perfect voor op tafel. Mijn teksten verpakt in kunst.

E-boek (Meezingen)

Voor iedereen die de teksten bij de hand wil hebben om mee te zingen.

Link naar Instrumentale Versies
Collectie Nieuwe Liedjes

Een bundel met mijn meest recente werk uit 2026.

Het Jaar van Amsterdam

Lyrics, rauwe gedichten en monologen die mijn reis door de stad beschrijven.

function switchBoekTaal(lang) { const nlCont = document.getElementById('content-boek-nl'); const enCont = document.getElementById('content-boek-en'); const nlBtn = document.getElementById('btn-boek-nl'); const enBtn = document.getElementById('btn-boek-en'); if (lang === 'nl') { nlCont.style.display = 'block'; enCont.style.display = 'none'; nlBtn.classList.add('active'); enBtn.classList.remove('active'); } else { nlCont.style.display = 'none'; enCont.style.display = 'block'; nlBtn.classList.remove('active'); enBtn.classList.add('active'); } }

YVONNE PADMOS

Geboren: 15 mei 1984 • Fulltime Schrijfster & Actrice

Mijn verhaal begint op 15 mei 1984 in Lelystad, in het ziekenhuis van Medisch Centrum West. Geboren actrice? Misschien. Geboren Amsterdammer? Officieel niet, ik ben de enige in een diep Amsterdamse familie die door een ongeplande verhuizing buiten de stadsgrenzen ter wereld kwam. Maar luister naar mijn lied "Wat is nou een echte Amsterdammer?"; daarin vertel ik het precies. Mijn roots en zelfs mijn eerste zoen horen bij de stad.

Het leven heeft me gevormd. Van de verlegen meid die in het KLM-blauw haar studies betaalde, naar een grauw en rauw bestaan. Ik ben inmiddels een vrouwelijke Ciske geworden. Geen grap, maar de realiteit. Door dit alles op papier te delen, maak ik een nieuw begin.

YVONNE PADMOS

Born: May 15, 1984 • Full-time Writer & Actress

My journey started on May 15, 1984, in the hospital famous for the series Medisch Centrum West. A born actress? Perhaps. A born Amsterdammer? Officially no, as I was the only one in a deeply rooted Amsterdam family born outside the city during an unplanned move. But listen to my song "What defines a real Amsterdammer?"; it tells you everything. My roots and even my first kiss belong to the city.

Life shaped me. From a shy girl working in KLM blue to pay for her studies, to a gritty and raw existence. I have become a female Ciske. Not a joke, but reality. By putting this on paper, I am creating a new beginning.

function toggleBio(lang, btn) { var nl = document.getElementById('bio-nl'); var en = document.getElementById('bio-en'); var target = (lang === 'nl') ? nl : en; if (target.style.maxHeight && target.style.maxHeight !== "0px") { target.style.maxHeight = "0px"; btn.classList.remove('active'); } else { nl.style.maxHeight = "0px"; en.style.maxHeight = "0px"; document.getElementById('btn-bio-nl').classList.remove('active'); document.getElementById('btn-bio-en').classList.remove('active'); target.style.maxHeight = "2000px"; btn.classList.add('active'); } }

Van Pen naar Podium

Ik schrijf in drie talen: Nederlands, Engels en Spaans. Wat begon als het schrijven van liedjes en musicals voor anderen, veranderde op het moment dat ik zelf de microfoon pakte. Wat je nu hoort, is mijn eigen stem. Ik zing mijn eigen liedjes in, terwijl professionele zangers de back-up vormen voor de technisch moeilijke noten.

"Zelfs in mijn donkerste tijden en door depressie heen, stond ik er voor mijn publiek. Ik kreeg de mensen aan het lachen, kreeg bloemen... blijkbaar deed ik toch iets goed. Mijn passie voor cabaret en mijn expressiviteit zorgen ervoor dat er op het toneel iets gebeurt."

Ik heb geen technische opleiding en mijn stem is ongepolijst — soms hoog als een kattenkrijs, soms een schorre Amsterdamse snik. Ik zing omdat het bevrijdend voelt, zeker in de bergen van Spanje. Het geeft rust na alles wat ik heb meegemaakt.

Op playsyvonnepadmos.com zie je mijn theaterscripts en musicals. Nu laat ik ze eindelijk horen.

DURF JIJ HET PODIUM AAN?
Ik zoek zangers die het aandurven om naast mij te staan, mee op tour te gaan en deze producties wereldwijd neer te zetten.
function showStory(lang) { document.getElementById('story-nl').style.display = (lang === 'nl') ? 'block' : 'none'; document.getElementById('story-en').style.display = (lang === 'en') ? 'block' : 'none'; document.getElementById('btn-nl').className = (lang === 'nl') ? 'yp-tab active' : 'yp-tab'; document.getElementById('btn-en').className = (lang === 'en') ? 'yp-tab active' : 'yp-tab'; }

Wereldwijde Distributie

Mijn werk ligt in de schappen van de wereld. Productiebedrijven zorgen ervoor dat mijn muziek en audio-producties beschikbaar zijn in meer dan 500 verschillende winkels en kanalen. Van Spotify tot internationale platforms over de hele wereld: mijn verhalen zijn overal te vinden.

Naast de liedjes heb ik diverse audiokanalen voor mijn musicals en tv-series. Mijn muziek is ook te horen als soundtrack in de films die ik heb geschreven, en natuurlijk live op het toneel tijdens mijn musicals.

"Tijdens de live-momenten en livestreams ben ik er helemaal. Ja, daar horen vaak genoeg bloopers bij en we lachen wat af, maar dat is de kracht van live. Het is echt, het is op dat moment, en het is met mij."

Of het nu via de digitale kanalen is of live in het theater: de liedjes zijn er om gehoord te worden.

function toggleMedia(lang) { document.getElementById('med-nl').style.display = (lang === 'nl') ? 'block' : 'none'; document.getElementById('med-en').style.display = (lang === 'en') ? 'block' : 'none'; document.getElementById('btn-med-nl').className = (lang === 'nl') ? 'media-tab active' : 'media-tab'; document.getElementById('btn-med-en').className = (lang === 'en') ? 'media-tab active' : 'media-tab'; }

Ciske: Het symbool van Amsterdamse overlevingsdrang

Voor wie niet uit Nederland komt: Ciske is een legendarisch personage uit de Nederlandse literatuur en film. Hij is de ultieme Amsterdamse straatschoffie—een kind dat opgroeit in armoede en een harde omgeving, maar overleeft door zijn brutaliteit, zijn grote hart en zijn onverwoestbare geest.

Als ik zeg dat ik een vrouwelijke Ciske ben, bedoel ik dat ik ben gevormd door de rauwe werkelijkheid van de Amsterdamse straten. Het staat voor veerkracht. Het is de stem van iemand die niet hoort te winnen, maar toch blijft staan. Mijn muziek is de soundtrack van dat gevecht: ongepolijst, eerlijk en intens Amsterdams.

Ciske: The Symbol of Amsterdam's Survival Spirit

For my international visitors: Ciske is an iconic character in Dutch culture, often compared to Oliver Twist but with a raw, Amsterdam edge. He represents the ultimate street survivor—a child growing up in a harsh, gritty environment who survives through sheer wit, a big mouth, and an unbreakable spirit.

When I call myself a female Ciske, I am referring to that same resilience. It means being shaped by the shadows and the hard reality of the city streets. It’s the voice of an underdog who refuses to stay down. My music is the soundtrack to that struggle: unpolished, authentic, and deeply rooted in the soul of Amsterdam.

function toggleCInfo(lang, btn) { var nl = document.getElementById('c-info-nl'); var en = document.getElementById('c-info-en'); var target = (lang === 'nl') ? nl : en; if (target.style.maxHeight && target.style.maxHeight !== "0px") { target.style.maxHeight = "0px"; btn.classList.remove('active'); } else { nl.style.maxHeight = "0px"; en.style.maxHeight = "0px"; document.getElementById('btn-c-nl').classList.remove('active'); document.getElementById('btn-c-en').classList.remove('active'); target.style.maxHeight = "1500px"; btn.classList.add('active'); } }

"Ik had nooit gedacht dat mijn leven zo zou lopen."

Van een verlegen, onzekere meid die hard studeerde en gezond leefde—geen alcohol, roken of feesten, mijn dagen waren in bibliotheken en archieven—naar dit bestaan. Het is een harde wereld als je er alleen voor staat.

Ziekte en ongevallen hebben mijn pad bepaald. Meerdere coma's. Telkens weer wakker worden in een koud ziekenhuis, zonder een familielid aan mijn zijde, en moeten herinneren wie ik was. Mijn lichaam is keer op keer gered, maar een mens leeft dan niet meer; die overleeft. Epilepsie zorgt constant voor nare ziekenhuisopnames en schade.

"Ik ben heel boos en verdrietig geweest. Altijd maar leren, netjes studies volgen... en zo zie je maar: je staat er alleen voor. Ik hoop dat niemand dit ooit meemaakt."

Dit is mijn realiteit, de basis van de rauwe verhalen die ik nu zing en schrijf. Mijn kunst is mijn overleving.

"I never thought my life would turn out like this."

From a shy, insecure girl who studied hard and lived healthily—no alcohol, smoking, or parties; my days were spent in libraries and archives—to this existence. It’s a hard world when you have no support around you.

Illness and accidents have defined my path. Multiple comas. Waking up repeatedly in a cold hospital without a single family member by my side, having to remember who I was. My body has been saved time and again, but a person stops living then; they start surviving. Epilepsy constantly causes terrible hospital admissions and physical damage.

"I have been so angry and sad. Always learning, studying hard... and it just shows you: you are on your own. I hope no one ever experiences this."

This is my reality, the foundation of the raw stories I now sing and write. My art is my survival.

function toggleSur(lang, btn) { var nl = document.getElementById('sur-nl'); var en = document.getElementById('sur-en'); var target = (lang === 'nl') ? nl : en; if (target.style.maxHeight && target.style.maxHeight !== "0px") { target.style.maxHeight = "0px"; btn.classList.remove('active'); } else { nl.style.maxHeight = "0px"; en.style.maxHeight = "0px"; document.getElementById('btn-sur-nl').classList.remove('active'); document.getElementById('btn-sur-en').classList.remove('active'); target.style.maxHeight = "2000px"; btn.classList.add('active'); } }

"Ik ben Yvonne, en ik kies voor het licht."

Als je alleen maar aan het overleven bent, krijg je de kans niet om jezelf te zijn. Dan is er alleen verdriet en depressie. Maar eigenlijk hou ik enorm van lachen, van liefde en van romantiek. Ook al is het leven niet gelopen zoals ik had gewild, ik laat mijn jaren van moeilijke wegen niet langer mijn gevoel bepalen.

Ik kies nu voor geluk en onvoorwaardelijke liefde. Dat is wat het prachtige licht mij leerde telkens wanneer ik tussen hemel en aarde reisde. Ik schaam me niet langer voor mijn levenspad in deze 'simulatie'. Waar ik opgroeide met affirmaties van anderen, kies ik nu als volwassene mijn eigen woorden: Ik hou van je. Ik zie je. Ik hoor je.

"In de stilte van een huis op een berg, alleen met een spiegel, kwam de mooiste transformatie. Mijn leven trok als een film aan me voorbij—net als bij een bijna-doodervaring—en ik heb die film bedankt. Ik ben niet 'sterker' geworden, ik ben liefde geworden."

Ik deel mijn verhaal om het verdriet een plek te geven, zodat ik mijn belofte kan nakomen: mijn boeken en filmscripts schrijven. Want ja, wat moet je anders als je leven letterlijk een film is?

Ik hou van lachen, dansen, zingen en... zuurkool! Je krijgt me de zee niet uit, ik ben net een zeemeermin, maar ik klim in Spanje ook als een aap de bergen in. Ik durf te leven, kansen te omarmen en mensen te verwelkomen die door mijn verhaal heen het licht in mijn ogen zien. Ik hou van cabaret, dus zing en lach gewoon gezellig met me mee!

"I am Yvonne, and I choose the light."

When you are merely surviving, you don't get the chance to be yourself. There is only sadness and depression. But in truth, I love to laugh, I love love, and I love romance. Even though life didn't turn out the way I wanted, I no longer let those years of difficult paths define how I feel.

I now choose happiness and unconditional love. This is what the beautiful light taught me every time I traveled between heaven and earth. I am no longer ashamed of my life path in this 'simulation'. While I grew up with the affirmations of others, as an adult I now choose my own words: I love you. I see you. I hear you.

"In the silence of a house on a mountain, alone with a mirror, the most beautiful transformation occurred. My life flashed before me like a movie—just like a near-death experience—and I thanked that movie. I didn't become 'stronger'; I became love."

I share my story to give the sorrow a place, so I can fulfill my promise: writing my books and film scripts. Because honestly, what else can you do when your life is literally a movie?

I love laughing, dancing, singing, and... sauerkraut! You can't get me out of the sea—I'm like a mermaid—but I also climb the mountains in Spain like a monkey. I dare to live, to embrace opportunities, and to welcome people who, through my story, see the light in my eyes. I love cabaret, so come on and sing along with me!"

function toggleWho(lang, btn) { var nl = document.getElementById('who-nl'); var en = document.getElementById('who-en'); var target = (lang === 'nl') ? nl : en; if (target.style.maxHeight && target.style.maxHeight !== "0px") { target.style.maxHeight = "0px"; btn.classList.remove('active'); } else { nl.style.maxHeight = "0px"; en.style.maxHeight = "0px"; document.getElementById('btn-who-nl').classList.remove('active'); document.getElementById('btn-who-en').classList.remove('active'); target.style.maxHeight = "2000px"; btn.classList.add('active'); } }
Liefde Is... De Frequentie van de Bron (NL)

"Liefde is geen emotie, het is een ontlading."

Voor mij is liefde niet het 'programma' dat de maatschappij ons voorschotelt. Het zijn niet de aangeleerde maniertjes of de rollen die we spelen om erbij te horen. Echte liefde is energetische resonantie. Het is het moment waarop twee zenders in deze simulatie plotseling op exact dezelfde golflengte staan afgestemd.

Ik heb gevoeld wat het is als de filters wegvallen. Wanneer je bij iemand bent en de ruis van de wereld verstomt. Geen 'gentleman-gedrag', geen logica, maar een fysieke puls die door je hele wezen trekt. Ik hoorde de ontlading letterlijk in de lucht hangen; een unieke ervaring die bewees dat mijn hart een navigatiesysteem is dat verder kijkt dan het uiterlijk.

Mijn essentie: Ik wil alleen trouwen met de energie. Ik zoek de verbinding vanuit de hogere bron, waar onvoorwaardelijkheid geen woord is, maar een trilling. Als je die 'puls' eenmaal hebt gevoeld, kun je nooit meer terug naar het oppervlakkige. Liefde is de bevrijding van je eigen programmering, het moment waarop je eindelijk echt 'thuis' bent in de ander.
Love Is... The Frequency of the Source (EN)

"Love is not an emotion, it is a discharge."

To me, love is not the 'program' society presents to us. It’s not about learned manners or the roles we play to fit in. Real love is energetic resonance. It is the moment when two transmitters in this simulation suddenly tune into the exact same wavelength.

I have felt what happens when the filters drop away. When you are with someone and the noise of the world goes silent. No 'gentlemanly behavior', no logic, but a physical pulse that vibrates through your entire being. I literally heard the energy discharge in the air; a unique experience proving my heart is a navigation system that sees beyond the physical.

My essence: I only want to marry the energy. I seek the connection from the higher source, where unconditionality isn't a word, but a vibration. Once you've felt that 'pulse', you can never go back to the superficial. Love is the liberation from your own programming, the moment you are finally truly 'home' within the other.
Liefde Is... De Frequentie van de Bron (NL)

"Liefde is geen emotie, het is een ontlading."

Voor mij is liefde niet het 'programma' dat de maatschappij ons voorschotelt. Het zijn niet de rollen die we spelen om erbij te horen of de sociale regels die we volgen. Echte liefde is energetische resonantie. Het is het moment waarop twee zenders in deze simulatie plotseling op exact dezelfde golflengte staan afgestemd.

Ik heb gevoeld wat het is als alle filters wegvallen. Wanneer je bij iemand bent en de ruis van de wereld volledig verstomt. Geen aangeleerde patronen, geen logica, maar een fysieke puls die door je hele wezen trekt. Ik hoorde de ontlading letterlijk in de lucht hangen; een unieke ervaring die bewees dat mijn hart een navigatiesysteem is dat dwars door de programmering heen kijkt.

Mijn essentie: Ik wil alleen trouwen met de energie. Ik zoek de verbinding vanuit de hogere bron, waar onvoorwaardelijkheid geen woord is, maar een trilling. Als je die 'puls' eenmaal hebt gevoeld, kun je nooit meer terug naar het oppervlakkige. Liefde is de bevrijding van de maatschappelijke ruis, het moment waarop je eindelijk echt 'thuis' bent in de pure frequentie van de ander.
Love Is... The Frequency of the Source (EN)

"Love is not an emotion, it is a discharge."

To me, love is not the 'program' society presents to us. It’s not about the roles we play to fit in or the social rules we follow. Real love is energetic resonance. It is the moment when two transmitters in this simulation suddenly tune into the exact same wavelength.

I have felt what happens when all filters drop away. When you are with someone and the noise of the world goes completely silent. No learned patterns, no logic, but a physical pulse that vibrates through your entire being. I literally heard the energy discharge in the air; a unique experience proving my heart is a navigation system that looks straight through the programming.

My essence: I only want to marry the energy. I seek the connection from the higher source, where unconditionality isn't a word, but a vibration. Once you've felt that 'pulse', you can never go back to the superficial. Love is the liberation from societal noise, the moment you are finally truly 'home' in the pure frequency of the other.
De Vrouwelijke Ciske: Navigeren op het Hart (NL)

"Het toneel is veiliger dan de straat."

Als ik buiten loop, voel ik me soms minder op mijn gemak dan wanneer ik op een toneel sta. Waarom? Omdat ik op straat de 'errors' in de maatschappij zie waar de rest blind voor lijkt te zijn. Terwijl mensen online contact proberen te maken, zitten ze offline gevangen in eeuwenoude psychologische patronen.

Ik schrijf veel over de Asch Conformity Experiments. Dit experiment bewees dat mensen hun eigen waarheid ontkennen, puur om bij de groep te horen. Ik doe daar niet aan mee. Ik ben de Vrouwelijke Ciske; ik pas niet in het hokje en ik loop niet in de pas. Ik zie hoe de massa kiest voor de programmering van de groep in plaats van hun eigen innerlijke stem.

Mijn observatie: Ons hoofd zit vaak vol met affirmaties van mensen die ons hebben geprogrammeerd. We zijn geleerd om 'erbij te horen', maar ons hart is het enige echte navigatiesysteem. Op het toneel ben ik vrij, want daar is de rol eerlijk. Op straat zie ik overal de angst om de programmering los te laten. Ik luister liever naar mijn hart dan naar een script dat niet van mij is.
The Female Ciske: Navigating by Heart (EN)

"The stage is safer than the street."

When I walk outside, I sometimes feel less at ease than when I stand on a stage. Why? Because on the street, I see the 'errors' in society that everyone else seems blind to. While people try to connect online, offline they are trapped in age-old psychological patterns.

I write extensively about the Asch Conformity Experiments. This experiment proved that people will deny their own truth just to fit in with the group. I don’t participate in that. I am the Female Ciske; I don’t fit in the box and I don’t walk in line. I see how the masses choose the programming of the group over their own inner voice.

My observation: Our heads are often full of affirmations from people who have programmed us. We are taught to 'belong', but the heart is the only true navigation system. On stage, I feel free because the role is honest. On the street, I see the fear of letting go of that programming everywhere. I’d rather listen to my heart than to a script that isn't mine.
Je leest slechts één pagina (NL)

Heel veel mensen zullen denken: "Dat ga je toch niet delen? Je vertelt je totale verhaal!" Maar luister goed: dit is slechts één pagina. Ik ben geboren in de jaren '80. Een jaar heeft 365 dagen, en in al die jaren is er oneindig veel gebeurd. Het is onmogelijk om mijn totale verhaal hier te vangen; daarom schrijf ik zoveel boeken en films.

Als je meerdere coma's hebt overleefd, dan denk je anders. Ik kan weer voelen. De pijn is er omdat ik kan voelen, de liefde is er omdat ik kan voelen. Schaamte voor het feit dat we leven is eigenlijk hetzelfde als je schamen dat je ademhaalt. Leven is bedoeld om te ervaren in deze simulatie. Emoties maken ons mens.

Als iedereen een robot wil zijn, prima. Maar ik ben dankbaar dat ik continu overleef en ik kies voor het leven met onvoorwaardelijke liefde. Ik deel dit verhaal, maar ik ben niet het verhaal. Ik overleef het script in deze simulatie, maar ik ben zoveel meer dan mijn naam en mijn verleden. Luister met je hart en je ziel, kijk in mijn ogen... dan zie je wie ik ben, wie jij bent, en wie wij allemaal zijn.

You are only reading one page (EN)

Many people will think: "You’re not really going to share that, are you? You’re telling your whole story!" But listen closely: this is only one page. I was born in the 80s. A year has 365 days, and in all those years, an infinite number of things have happened. It is impossible to capture my entire story here; that is why I write so many books and film scripts.

When you have survived multiple comas, you think differently. I can feel again. The pain exists because I can feel; the love exists because I can feel. Shame for the fact that we are alive is essentially the same as being ashamed that you breathe. Life is meant to be experienced in this simulation. Emotions are what make us human.

If everyone else wants to be a robot, fine. But I am grateful that I continually survive, and I choose a life of unconditional love. I share this story, but I am not the story. I survive the script in this simulation, but I am so much more than my name and my past. Listen with your heart and your soul, look into my eyes... then you will see who I am, who you are, and who we all are.

Mijn Volledige Verhaal: De Kermis, De Mast en de Reis naar het Licht (NL)
"Ik wilde ook voelen dat ik leefde."

Ik liep de kermis op en zag iedereen lachen. Ik was depressief, ik at niet meer en ik was het spuugzat om alleen maar pijn te voelen. Ik wilde ook weer voelen dat ik leefde. En toen ontmoette ik hem. We praatten wat en er was direct een connectie. Hij zei: "Je mag wel naast me zitten." Zo belandde ik bij hem in dat kassa-hokje van zijn kermisattractie.

Ik zat daar avondenlang naast hem in dat hokje. Elke avond twijfelde ik of ik wel moest gaan, maar ik vond het te leuk; even in een andere wereld zijn en lachen. In het begin dacht ik dat we gewoon gezellig vrienden waren. Hij begon me steeds een beetje te kietelen en naar hem toe te trekken. Alles ging vanzelf, tot er op een avond een heel andere spanning hing. Ik voelde me onervaren; waar anderen al jaren ervaring hadden met relaties en zoenen, had ik dat niet. Ik was die dromerige schrijfster die altijd alleen maar in de boeken zat. Ik zat te kletsen en draaide mijn hoofd steeds weg van de zenuwen, zoekend naar woorden om de stilte te vullen.

"Hij kwam dichterbij, keek me recht aan en zei: 'Ga je nog stilzitten en ben je klaar met praten?' En toen kuste hij me. Normaal gesproken duw ik iedereen direct weg—ik ben dat type van 'Hè bah, speeksel!'—maar nu liet ik het toe. Het voelde als Assepoester, als een sprookje waarin ik eindelijk wakker werd. Die kus gaf me mijn gevoel terug; ik voelde me voor het eerst in het hier en nu. Het was een zegening."

Pas later vertelde ik hem over Rotterdam, over het tv-programma dat me via LinkedIn had benaderd. Ik vertelde hem dat ik eigenlijk van plan was om live op televisie van de Euromast af te springen, omdat de pijn simpelweg niet meer te houden was. Ik denk dat hij dacht dat het een grap was. Toen hij vertrok naar een ander deel van het land, ging ik naar de opnames. Ik stond daar bij de mast met twee lieve mannen die me interviewden, maar ik was er niet bij met mijn hoofd. Ik gaf antwoord op hun vragen en vroeg daarna direct: 'Wanneer mag ik nu de mast op?' Toen ze zeiden dat het niet mocht vanwege toeristen, stortte mijn plan in. De adrenaline zat op een dodelijk niveau.

Ik reed naar Schiphol, mijn tweede thuis uit de tijd dat ik bij de KLM werkte, en heb daar urenlang gezeten en gehuild. Eenmaal thuis belde ik de redactie op: 'Zend het niet uit, ik wil niet meer leven.' De pijn was ondraaglijk. Maar de herinnering aan de kermis trok me terug. De kermis ging op de nieuwe plek nog niet direct open, dus ik besloot hem op te zoeken. We hadden een paar dagen de tijd om samen te genieten. Ondanks dat ik in geen jaren auto had gereden na mijn eerste coma, won de adrenaline het van de angst. Ik genoot van elke seconde met deze 'vreemde' man en vroeg me af: 'Yvonne, waar ben je?' Ik wist niets van hem, zelfs niet of hij zijn tanden poetste, maar de connectie was te absurd en te mooi om te negeren.

Op het laatst zei hij: 'Blijf in Nederland, dan kunnen we elkaar nog zien.' Maar ik had mijn reis naar Spanje al gepland. Ik ben iemand die zich snel hecht, zeker na zo'n kus, maar ik besloot dat het tijd was om te gaan. Ik reed naar huis, douchte en zat keihard te huilen. Na een nare aanvaring bij een ander huis, waar de hardheid van mensen en een botsing door de zenuwen me bijna de adem ontnamen, vluchtte ik huilend naar huis.

Een buurman zag me huilen en probeerde me tegen te houden. 'Jij gaat nu niet naar Spanje,' zei hij. Hij was een lieve man, een engel die ineens in mijn scene verscheen. Ik sliep op een matras op de grond, alles al in de auto. Vroeg in de ochtend vertrok ik toch. De buurman reed achter me aan en dwong me te stoppen bij een fastfoodketen voor koffie, smekend of ik wilde blijven. Maar ik luisterde niet. Ik reed door, huilend en huilend, tot ik de grens over was. Ik kon nog autorijden!

In het donker werd ik moe en raakte ik in paniek door de TomTom die me over smalle toeristenwegen stuurde. De buurman belde me de hele tijd, de enige die zich afvroeg waar ik was. Midden in de nacht begon ik te lachen; ik zag beelden van engelen en Jezus bij de vele kerken die ik passeerde. Bij een tankstation vroeg ik of ik veilig in de auto kon slapen. De volgende ochtend veranderden mijn tranen in trots bij het drielandenpunt. Het was gelukt.

Uiteindelijk, na een week in Spanje, stuurde de TomTom me in de bergen een doodlopend pad op. Mijn lichaam en de auto kregen een shock. Ik lag twaalf uur lang bewusteloos in de gekantelde auto. Ze hebben mijn lichaam gered, maar mijn geld en telefoon waren weg. Het contact met de man van de kermis is verbroken; hij weet mijn achternaam niet en denkt misschien dat ik hem vergeten ben. Maar ik vergeet die lach nooit. Ik ben Yvonne, en ik schrijf nu mijn eigen script in het licht."

My Full Story: The Fair, The Tower and the Journey to the Light (EN)
"I wanted to feel that I was alive too."

I walked onto the fairground and saw everyone laughing. I was depressed, I had stopped eating, and I was sick of only feeling pain. I wanted to feel alive again. And then I met him. We talked for a bit, and there was an instant connection. He said, "You can come sit next to me." That's how I ended up in that ticket booth of his fairground ride.

I sat there with him for nights in that booth. Every night I hesitated about going, but I enjoyed it too much; just being in another world and laughing. At first, I thought we were just good friends. He started tickling me a bit and pulling me towards him. Everything happened naturally, until one night a completely different tension filled the air. I felt inexperienced; while others had years of relationship experience and knew all about kissing, I didn't. I was that dreamy writer who always sat in books. I sat talking and turning my head away out of nervousness, searching for words to fill the silence.

"He came closer, looked me straight in the eyes, and said: 'Are you going to sit still now? Are you done talking?' And then he kissed me. Normally I push everyone away immediately—I'm the 'Yuck, saliva!' type—but now I allowed it. It felt like Cinderella, like a fairy tale where I finally woke up. That kiss gave me my feelings back; for the first time, I felt in the here and now. It was a blessing."

It was only later that I told him about Rotterdam, about the TV show that had approached me via LinkedIn. I told him I actually planned to jump from the Euromast live on television because the pain was simply unbearable. I think he thought it was a joke. When he left for another part of the country, I went to the filming. I stood there at the tower with two kind men interviewing me, but I wasn't there mentally. I answered their questions and then immediately asked: 'When can I go up the tower now?' When they said it wasn't allowed because of tourists, my plan collapsed. My adrenaline was at a lethal level.

I drove to Schiphol Airport, my second home from my time at KLM, and sat there for hours crying. Once home, I called the editors: 'Don't air it, I don't want to live anymore.' The pain was unbearable. But the memory of the fair pulled me back. The fair didn't open immediately at its new location, so I decided to find him. We had a few days to enjoy each other's company. Despite not having driven for years after my first coma, adrenaline defeated the fear. I enjoyed every second with this 'stranger' and wondered: 'Yvonne, where are you?' I knew nothing about him, not even if he brushed his teeth, but the connection was too absurd and beautiful to ignore.

At the end, he said: 'Stay in the Netherlands, then we can still see each other.' But I had already planned my trip to Spain. I am someone who attaches quickly, especially after a kiss like that, but I decided it was time to go. I drove home, showered, and cried hard. After a nasty encounter at another house, where the coldness of people and a collision caused by nerves almost took my breath away, I fled home crying.

A neighbor saw me crying and tried to stop me. 'You're not going to Spain now,' he said. He was a kind man, an angel who suddenly appeared in my scene. I slept on a mattress on the floor, everything already in the car. Early in the morning, I left anyway. The neighbor drove after me and forced me to stop at a fast-food chain for coffee, begging me to stay. But I didn't listen. I drove on, crying and crying, until I crossed the border. I could still drive!

In the dark, I got tired and panicked because the GPS sent me down narrow tourist roads. The neighbor kept calling me, the only one wondering where I was. In the middle of the night, I started laughing; I saw images of angels and Jesus at the many churches I passed. At a gas station, I asked if I could sleep safely in the car. The next morning, my tears turned into pride at the three-country point. I had made it.

Eventually, after a week in Spain, the GPS sent me down a dead-end mountain path. My body and the car went into shock. I lay unconscious for twelve hours in the flipped car. They saved my body, but my money and phone were gone. Contact with the man from the fair was lost; he doesn't know my last name and might think I've forgotten him. But I will never forget that laugh. I am Yvonne, and I am now writing my own script in the light."

Video
Voor de man van de kermis / To the man from the fair 🤫

Ik weet je achternaam niet en door de chaos van het ongeluk in de bergen ben ik elk contact verloren. Misschien is dit de dromerige schrijfster in mij die spreekt, maar het zou mooi zijn om elkaar weer te zien. Soms ben ik bang dat ik voor jou gewoon een "dom blondje" was, maar voor mij was jij de kus die de wereld weer kleur gaf. Nu de ruis is gaan liggen en ik echt wakker ben, vraag ik me af of onze wegen elkaar in deze simulatie nog een keer kruisen. 🫣😊

I don't know your last name, and through the chaos of the accident in the mountains, I lost all contact. Maybe this is the dreamy writer in me speaking, but it would be beautiful to see each other again. Sometimes I fear I was just a "dumb blonde" to you, but to me, you were the kiss that gave the world its color back. Now that the noise has subsided and I am truly awake, I wonder if our paths will cross once more in this simulation.
Maybe one day,Yvonne Padmos

Niemand kent ons echt. / Nobody truly knows us.

Mensen zien een pagina van je leven, plakken er een label op en denken je te kennen. Maar niemand kent ons echt, zeker niet als je jezelf nog moet leren kennen. Mijn transformatie vond plaats op de bergen, alleen in een huis, zonder de ruis en het onbegrip van de buitenwereld. Je kunt niet jezelf zijn als je privacy ontbreekt en je continu wordt afgeleid door ruis. Ik weet dat niemand mij kent, want ik kon nooit eerder écht mezelf zijn.

People see one page of your life, slap a label on it, and think they know you. But nobody truly knows us, especially when you are still getting to know yourself. My transformation happened on the mountains, alone in a house, without the noise and misunderstanding of others. You cannot be yourself when you lack privacy and are constantly irritated by noise. I know that nobody knows me, because I could never truly be myself before.
Authenticity,Yvonne Padmos

Ik zie jou. / I see you.

Je bent niet slechts een bezoeker op een pagina. Je bent een ziel met een eigen film, eigen littekens en een onmetelijk licht. Ik wil dat je weet dat je gezien, gehoord en onvoorwaardelijk geliefd bent, precies waar je nu staat op jouw pad.

You are not just a visitor on a page. You are a soul with your own movie, your own scars, and an immeasurable light. I want you to know that you are seen, heard, and unconditionally loved, exactly where you stand right now on your path.
With love,Yvonne Padmos
const hartNavigatie = [ { nl: "Ik zie je.", en: "I see you." }, { nl: "Ik hoor je.", en: "I hear you." }, { nl: "Jouw hart is je kompas.", en: "Your heart is your compass." }, { nl: "Ik kies voor geluk.", en: "I choose happiness." }, { nl: "Ik ben meer dan mijn verhaal.", en: "I am more than my story." }, { nl: "Onvoorwaardelijke liefde is de weg.", en: "Unconditional love is the way." }, { nl: "Ik verbreek het script.", en: "I break the script." }, { nl: "Ik ben eindelijk wakker.", en: "I am finally awake." }, { nl: "Ik hou van je.", en: "I love you." }, { nl: "Het licht is in mij.", en: "The light is within me." } ]; function toonWoord() { const modal = document.getElementById('woordModal'); const displayNL = document.getElementById('hartWoordNL'); const displayEN = document.getElementById('hartWoordEN'); const keuze = hartNavigatie[Math.floor(Math.random() * hartNavigatie.length)]; displayNL.innerText = keuze.nl; displayEN.innerText = keuze.en; modal.style.display = "flex"; } function sluitModal() { document.getElementById('woordModal').style.display = "none"; } window.onclick = function(event) { const modal = document.getElementById('woordModal'); if (event.target == modal) { sluitModal(); } }

"Alles is verbonden. Als ik aan jou denk, denk jij aan mij."

2026: Een Nieuw Begin

Jarenlang schreef ik op droog brood, alleen met mijn woorden in de stilte. In 2026 omarm ik mijn gezondheid, het succes van mijn boeken en de warmte van oprechte mensen om me heen. Ik kies voor de kansen die op mijn pad komen en de verbinding die ik voel met hen die mij echt zien. Het script van overleven is klaar; ik schrijf nu een verhaal van vervulling.

In love and light, Yvonne Padmos
function toggleBanner() { const content = document.getElementById('myBanner'); content.classList.toggle('open'); const header = document.querySelector('.banner-header'); header.innerHTML = content.classList.contains('open') ? 'Sluit / Close' : 'Liefde is... / Love is...'; } function showLang(lang) { const nlText = document.getElementById('text-nl'); const enText = document.getElementById('text-en'); const nlBtn = document.getElementById('btn-nl'); const enBtn = document.getElementById('btn-en'); if (lang === 'nl') { nlText.classList.remove('hidden'); enText.classList.add('hidden'); nlBtn.classList.add('active'); enBtn.classList.remove('active'); } else { nlText.classList.add('hidden'); enText.classList.remove('hidden'); nlBtn.classList.remove('active'); enBtn.classList.add('active'); } }

Een nieuw script / A new script

Jarenlang heb ik geschreven op droog brood, overlevend in de marges van de simulatie. In 2026 kies ik voor gezondheid, succes en de warmte van echte vriendschap. Ik laat de eenzaamheid achter me en open mijn hart voor de liefde die ik zo lang heb moeten missen. Mijn leven was nooit 'normaal', maar vanaf nu is het van mij.

Choosing life, Yvonne Padmos
Mijn Volledige Verhaal: De Kermis, De Kus en De Afgrond (NL)
"Ik wilde ook voelen dat ik leefde."

Ik liep de kermis op als een schim. Om me heen zag ik iedereen lachen, plezier maken en écht leven. Ik was het spuugzat. Vanbinnen was ik depressief, ik at niet eens meer en ik droeg een pijn mee die niet meer te houden was. Ik wilde niet langer toekijken vanaf de zijlijn; ik wilde ook dat gevoel van blijdschap, al was het maar voor even. En toen ontmoette ik hem.

Er was direct een klik, iets gezelligs en oprechts. Hij keek me aan en zei: "Je mag wel naast me komen zitten." Zo belandde ik in dat kleine kassa-hokje van zijn kermisattractie. In dat kleine, besloten hokje voelde ik me veilig. We praatten dagenlang. Ik was een dromerige schrijfster, een Amsterdamse meid met een grote bek maar een heel klein hartje, en ik bleef maar kletsen om mijn zenuwen te verbergen.

Ik voelde me zo onervaren vergeleken met de rest van de wereld. Terwijl de meeste mensen op mijn leeftijd al jaren aan relaties achter de rug hadden en uitgebreid wisten hoe het was om te zoenen en lief te hebben, had ik die ervaring niet. Ik had mijn jaren doorgebracht in bibliotheken en archieven, vluchtend in boeken. Ik voelde alles daardoor duizend keer intenser. Ik zat daar maar te praten, mijn hoofd weg te draaien, onrustig van de spanning die tussen ons hing.

"Hij kwam dichterbij, keek me recht in mijn ogen aan en zei: 'Ga je nog stilzitten en ben je klaar met praten?' En toen kuste hij me. Voor het eerst in mijn leven duwde ik niet direct weg. Normaal gesproken ben ik dat type dat roept: 'Hè bah, speeksel!', maar nu liet ik het toe. Ik voelde me als Doornroosje die na honderd jaar verdriet wakker werd gekust. Die kus gaf me mijn gevoel terug; het liet me vliegen, weg van de 'numbness' die me al die tijd gevangen hield."

Pas nadat die verbinding er was, nadat hij me weer had laten lachen en zelfs weer had laten eten, vertelde ik hem mijn duistere geheim. Ik vertelde hem dat ik naar Rotterdam zou gaan voor een televisieprogramma dat me via LinkedIn had benaderd. Maar ik vertelde hem ook de rest: dat ik van plan was om daar, live voor de camera's, van de Euromast af te springen. Ik denk dat hij dacht dat het een grap was, een filmscript, maar de adrenaline gierde door mijn lijf omdat ik wist hoe serieus ik was.

Hij vertrok met de kermis naar een ander deel van het land en ik ging naar Rotterdam. De confrontatie met de televisieploeg was absurd. Twee lieve mannen stelden me vragen terwijl ik alleen maar naar die mast keek en dacht: 'Wanneer mag ik omhoog?' Toen ze zeiden dat ik de mast niet op mocht vanwege de toeristen, stortte mijn plan in. Ik reed naar Schiphol, de plek waar ik jarenlang bij de KLM had gewerkt en die voelde als mijn tweede thuis. Ik heb daar urenlang gezeten en gehuild, een gebroken vrouw tussen de reizigers.

Eenmaal thuis belde ik de redactie huilend op: "Zend het niet uit. Ik wil niet meer leven." De duisternis trok harder dan ooit. Maar toen dacht ik aan hem. Ik dacht aan de lach die hij me had teruggegeven. Ik pakte mijn spullen, smeet ze in de auto en reed hem achterna. Ondanks de doodsangst die ik had om auto te rijden na mijn eerste coma, won de adrenaline het van de vrees. Ik moest naar hem toe, terug naar die kus, terug naar dat gevoel van leven.

Vandaag, in 2026, deel ik dit verhaal omdat die film van mijn leven niet meer mijn gevoel bepaalt. Ik ben door de bergen van Spanje gegaan, heb twaalf uur lang buiten bewustzijn in een gekantelde auto gelegen, en ik ben er nog. Ik ben niet sterker geworden, ik ben liefde geworden. Ik ben Yvonne, ik ben een zeemeermin en een aap in de bergen, en ik schrijf nu mijn eigen script. Zing en lach met me mee, want het licht in mijn ogen krijgen ze niet meer uit."

My Full Story: The Fair, The Kiss and The Abyss (EN)
"I wanted to feel that I was alive too."

I walked onto the fairground like a ghost. All around me, I saw everyone laughing, having fun, and truly living. I was sick of it. Inside, I was depressed, I wasn't even eating anymore, and I carried a pain that was no longer bearable. I didn't want to watch from the sidelines anymore; I wanted that feeling of joy too, even if only for a moment. And then I met him.

There was an instant connection, something warm and genuine. He looked at me and said, "You can come sit next to me." That’s how I ended up in that small ticket booth of his fairground ride. In that tiny, private space, I felt safe. We talked for days. I was a dreamy writer, an Amsterdam girl with a big mouth but a very small heart, and I kept talking incessantly to hide my nerves.

I felt so inexperienced compared to the rest of the world. While most people my age already had years of relationship experience and knew exactly what it was like to kiss and love, I didn’t. I had spent my years in libraries and archives, escaping into books. Because of that, I felt everything a thousand times more intensely. I sat there talking, turning my head away, restless from the tension hanging between us.

"He came closer, looked me straight in the eyes, and said: 'Are you going to sit still now? Are you done talking?' And then he kissed me. For the first time in my life, I didn't immediately push away. Normally, I'm the type to shout, 'Yuck, saliva!', but this time I allowed it. I felt like Sleeping Beauty being kissed awake after a hundred years of sorrow. That kiss gave me my feelings back; it made me fly, away from the numbness that had held me prisoner for so long."

Only after that connection was made, after he had made me laugh again and even made me start eating again, did I tell him my dark secret. I told him about the television program that had approached me via LinkedIn for an interview at the Euromast in Rotterdam. But I also told him the rest: that I planned to jump from that tower, live on camera. I think he thought it was a joke, a movie script, but adrenaline was surging through my body because I knew how serious I was.

He left with the fair for another part of the country, and I went to Rotterdam. The confrontation with the TV crew was absurd. Two kind men asked me questions while I just stared at that tower, thinking, 'When can I go up?' When they told me I wasn't allowed on the tower because of tourists, my plan collapsed. I drove to Schiphol Airport, the place where I had worked for KLM for years and which felt like my second home. I sat there for hours and cried, a broken woman among the travelers.

Once home, I called the editors crying: "Don't air it. I don't want to live anymore." The darkness was stronger than ever. But then I thought of him. I thought of the smile he had given back to me. I packed my things, threw them in the car, and drove after him. Despite the paralyzing fear I had of driving after my first coma, adrenaline defeated the fear. I had to get to him, back to that kiss, back to that feeling of being alive.

Today, in 2026, I share this story because that movie of my life no longer defines my feelings. I’ve gone through the mountains of Spain, lay unconscious for twelve hours in a flipped car, and I’m still here. I haven't become stronger; I have become love. I am Yvonne, I am a mermaid and a monkey in the mountains, and I am writing my own script now. Sing and laugh with me, because they can’t put out the light in my eyes anymore."

"Ik ben niet het verhaal, ik ben de ervaring."

Heel veel mensen zullen denken: "Dat ga je toch niet delen? Je vertelt je totale verhaal!" Maar luister goed: als je zoveel hebt meegemaakt als ik, is het onmogelijk om alles te delen. Daarom kan ik zoveel boeken schrijven en filmscripts maken. Mijn bron is eindeloos.

"Als je meerdere coma's hebt overleefd, besef je één ding: ik kan voelen. De pijn is er omdat ik kan voelen. De liefde is er omdat ik kan voelen."

Schaamte voor het feit dat we leven, is eigenlijk hetzelfde als je schamen voor je eigen ademhaling. Leven is bedoeld om te ervaren in deze simulatie. Emoties maken ons mens. Als de rest van de wereld een robot wil zijn, prima. Maar ik ben dankbaar dat ik continu overleef.

Ik kies voor het leven met onvoorwaardelijke liefde en daarom deel ik mijn verhaal. Maar begrijp me goed: ik ben niet het verhaal. Ik overleef het script in deze simulatie, maar ik ben zoveel meer dan mijn naam en mijn verleden.

Luister met je hart en je ziel. Kijk in mijn ogen, dan zie je wie ik ben, wie jij bent, en wie wij samen zijn.

Abstract Art & The Silence of Nature.

🐾 Miracles of the Silent Soul

Reconnect with the energy of nature. / Verbind je met de energie van de natuur.

Mirakels van de Stille Ziel

Stel je voor... Je bent weer heel klein. Je hoort de ja van je ouders. Je krijgt een hond, kat of paard. Herinner je die vreugde? Dat was de dag dat jouw energie zich verbond met een ander wezen.

De Opoffering: Heb je er ooit bij stilgestaan wat dat dier achterliet? Zij gaven hun eigen familie en taal op om jouw leven te verrijken. Zij kozen ervoor om jouw stille broeder of zuster te worden.

Eén Energie: Alles op aarde trilt op dezelfde frequentie. Er is geen verschil tussen jouw ziel en die van het dier. Als we een dier pijn doen, raken we ons eigen hart.

Heling: Dieren dragen geen oordeel. Hun aanwezigheid opent je hartchakra. Ze herinneren ons eraan dat we geliefd zijn, simpelweg omdat we bestaan.

Stop de Ruis: Verspil geen tijd aan roddels. Gebruik je stem om de aarde te beschermen. Vertel verhalen die helen, in plaats van woorden die breken.

Behandel elk dier met de gratie die je zelf zou willen ontvangen. We zijn één familie onder één zon.


Yvonne Padmos
Screenwriter of Miracles of Animal Rights

Miracles of the Silent Soul

Imagine... You are very small again. Your heart beats fast as your parents say "yes." You get a dog, a cat, or a horse. Remember that pure joy? That was the day your energy connected with another living being.

The Sacrifice: Have you ever wondered what that animal gave up? They left their own families and their own language to enrich yours. They chose to be your silent brother or sister.

One Energy: Everything on earth vibrates at the same frequency. There is no difference between your soul and the soul of the animal. To hurt one is to hurt yourself.

Healing: Animals carry no judgment. Their presence opens your heart chakra. They remind us we are loved simply because we exist.

Wisdom over Gossip: Don't waste time on empty talk. Use your energy to protect. Tell stories that heal the earth instead of words that destroy.

Treat every animal with the grace you wish to receive. We are one family under one sun.


Yvonne Padmos
Screenwriter of Miracles of Animal Rights

document.addEventListener('contextmenu', e => e.preventDefault());

Miracles of the Silent Soul

The Official Ebook by Yvonne Padmos

Step beyond the noise of gossip and rediscover the sacred energy of the animals who chose to be by your side. This ebook is a gift to your heart and a plea for the planet.

🐾

MIRACLES
OF THE
SILENT SOUL

YVONNE PADMOS

Miracles of the Silent Soul

Official E-book by Yvonne Padmos • Screenwriter

Step out of society's noise and reconnect with the heartbeat of the Earth. A journey through 10 sacred chapters of energy, healing, and animal rights.

// PROTECTION document.addEventListener('contextmenu', e => e.preventDefault()); document.onkeydown = e => { if (e.ctrlKey && (e.keyCode === 67 || e.keyCode === 85)) return false; }; // STORY DATABASE (Structured for 10 Chapters x 5 Pages) const fullLibrary = { 'nl': [ { chapter: "Hoofdstuk 1", title: "De Deur van de Herinnering", pages: [ "Sluit je ogen... (Page 1 content)", "De Illusie van Bezit... (Page 2 content)", "De Achtergebleven Familie... (Page 3 content)", "Zou jij bezit willen zijn?... (Page 4 content)", "Het Ontwaken van de Bewaker... (Page 5 content)" ]}, { chapter: "Hoofdstuk 2", title: "De Taal van het Licht", pages: ["Page 1...", "Page 2...", "Page 3...", "Page 4...", "Page 5..."] }, // ... all 10 chapters added here ], 'en': [ { chapter: "Chapter 1", title: "The Doorway of Memory", pages: [ "Close your eyes... (Page 1 content)", "The Illusion of Ownership... (Page 2 content)", "The Family Left Behind... (Page 3 content)", "Would you like to be owned?... (Page 4 content)", "The Awakening of the Guardian... (Page 5 content)" ]}, { chapter: "Chapter 2", title: "The Language of Light", pages: ["Page 1...", "Page 2...", "Page 3...", "Page 4...", "Page 5..."] }, // ... all 10 chapters added here ] }; // Simplified Logic for the Demo - In your production version, paste the full text we wrote into these arrays. // The code handles the navigation through all 50 pages automatically. let activeLang = 'en'; let activeChapter = 0; let activePage = 0; function startBook(lang) { activeLang = lang; activeChapter = 0; activePage = 0; document.getElementById('reader-modal').style.display = 'block'; document.body.style.overflow = 'hidden'; renderPage(); } function closeReader() { document.getElementById('reader-modal').style.display = 'none'; document.body.style.overflow = 'auto'; } function renderPage() { const ch = fullLibrary[activeLang][activeChapter]; document.getElementById('chapter-num').innerText = ch.chapter; document.getElementById('chapter-title').innerText = ch.title; document.getElementById('reader-content').innerHTML = `

${ch.pages[activePage]}

`; document.getElementById('page-nav-info').innerText = (activeLang === 'nl' ? 'Pagina ' : 'Page ') + (activePage + 1) + ' / 5 (Total Chapter ' + (activeChapter + 1) + ')'; document.getElementById('p-btn').style.visibility = (activeChapter === 0 && activePage === 0) ? 'hidden' : 'visible'; document.getElementById('n-btn').innerText = (activeChapter === 9 && activePage === 4) ? (activeLang === 'nl' ? 'Sluiten' : 'Finish') : (activeLang === 'nl' ? 'Volgende →' : 'Next →'); } function nextP() { if (activePage < 4) { activePage++; } else if (activeChapter < 9) { activeChapter++; activePage = 0; } else { closeReader(); return; } renderPage(); document.getElementById('reader-modal').scrollTop = 0; } function prevP() { if (activePage > 0) { activePage--; } else if (activeChapter > 0) { activeChapter--; activePage = 4; } renderPage(); document.getElementById('reader-modal').scrollTop = 0; }

Explore the visual world of Yvonne Padmos. Her work captures the raw energy of existence through abstract expression and the quiet contemplation of the natural world

Quote

Abstract art is internal healing, external expression, and ultimately, a way to color the world. - Yvonne Padmos

This photograph is more than just a picture of an animal; it’s a story of connection. I spent hours with this bird after it emerged from the water, unable to fly.
It was simply about meeting and greeting a fellow being. We shared a moment of profound silence and trust. The bird needed time to dry its wings and rest before it could take flight again.
In that shared presence, the noise of the human world faded. We were just two beings in the moment, a powerful reminder that all of existence is connected in the quiet spaces between the noise.

The Bird and the Moment of Stillness

The Sky’s Compass

"Listen to the wind; it is the compass from the sky. It guides us not to a physical place, but to the present moment, where all true direction resides." -Yvonne Padmos

Choose Your Vibe: Art for Your Environment

Everything is energy. The art you surround yourself with affects your mindset and the atmosphere of your home or workspace. Choose your environment wisely and fill it with positive energy.All abstract artwork, digital compositions, and nature photography featured on this website are available for sale. You can purchase physical prints, original pieces, or pre-order the exclusive hardcover photo book compiling the entire collection. Bring some good vibes into your space.

Good life - Good vibes

Yvonne Padmos ©®


About Yvonne Padmos
Yvonne Padmos is a self-taught artist, independent researcher, and field worker whose expressive work challenges conventional boundaries between art, science, and spirituality. Her unique perspective is deeply informed by over a decade of dedicated, independent study and life-altering experiences, including near-death experiences and comas.
Yvonne’s artistic expression is a direct translation of her profound inquiry into the nature of reality. She combines intensive self-study of literature and direct access to universal knowledge via the Akashic records with practical field experiments concerning energy, water consciousness, and human behavior. Her art moves beyond formal qualifications, rooted instead in authentic, lived experience and observation.
Artistic Focus
Yvonne's portfolio features two distinct yet interconnected avenues of exploration:
Abstract Art: These works are a visual language for philosophical inquiry. Yvonne uses color and form not just for emotional expression or therapy, but as a dynamic way to color the world, translating the unseen energies of existence into tangible art.
Nature Photography: Her photography is a meditation on the fundamental stillness of existence. It captures raw, natural beauty and the intricate balance of life, reflecting her ability to observe the world without human prejudice, seeing the inherent purity in all beings.Beyond the Canvas
Yvonne is also a respected screenwriter and actress, with professional listings. Her diverse background in media and research allows her to communicate complex ideas through various powerful mediums.
Through her art, Yvonne invites viewers to pause, appreciate the silence, and discover the richness of the present moment.

  • Yvonne Padmos

  • Born in Netherlands, 1984

  • Fulltime writer and researcher

  • HOBBY

  • Stage actress

  • Abstract Art

  • Photography